Kendimde miyim?

Değilim abi, vallahi değilim...
Kelimeler ne şekilde dökülür bilmiyorum hatta,
Anasını sattığımın hayatında...
Gitmek zorunda kalanlar, gitmek isteyenler ve yanımda olanlar.
Bu arada gitmek zorunda olanların da istikrarsızlıklarına tüküreyim.
İşte buyum ben.
Nefret edeceksen direk vur kapıyı çık.
Silip silip tekrar yazdığım ilk yazım, yanlış harfler yüzünden.
Evet, içkiliyim.
Ama en güzel yerindeyim.
Aynı sen gibi,
Görmek istediğin gibi.
Kal der gibi bakarcasına ama git dercesine hani...
Uyanmayı istemediğin günlere içtim,
Kalmak istemediğin günlere,
Ama gidesinin de gelemediği günlere,
Yine kadere, yine hayata içtim...
Düşenlere, karşı gelmeyi bilmeyenlere saygılar,
Sizden değilim abi...
Her düşüş bir kalkış oldu hayatımda,
Gidere gider yapmayı da öğrendik.
Yeter dedi kelimeler,
Bana müsaade edin...

Kalk gidelim

Seni tanımam etmem saçmalama deme, hadi kalk gidelim, kimi tanıdın ki şimdiye kadar, yapma etme...

Kimleri tanıdığını sanıp da yanıldın?

Bakma öyle anlamsızca, ben de anlamıyorum ki kendimi.

Maskeli ifadelerden yoruldum, götür hadi beni, kalk gidelim.

İnan eğleniriz, günü dün edenlere benzemeyiz, günü gün eder hakkını veririz.

Duramıyorum artık tanıdıklarımın yanında,

Tanıdığıma pişman ettiler çoğunlukla.

Bahane yaratma, ver elini gidelim.

Belki bulamazlar bizi oralarda, karanlık odalarda.

Bir umut işte benimki,

Yolun sonunu ben de bilmiyorum ki.

Şu an mutluysan, umursama gerisini,

Kalk ve cesaretini göster,

Belki bu sefer sıkıntı biter,

Sesime kulak ver; hadi kalk gidelim.

Uzaklara Daldım Kilo Aldım

Dalga değil, ben ne zaman uzaklara daldıysam kilo aldım. Sıkıntılar boğdu bedeni. Ağır geldi her daim, kapılınca sürükleyen görüntüler. Döndüm etrafıma baktım, kafalar rahat adamlar rahat. Kemeri nasıl sıktıysak nefes alınmıyor. Bırak gitsin, koyver gitsin. Önemliyse direkten dönsün geri gelsin. Kalbe yüklendik, omuzlara yüklendik, dibe vurduk. Yerin dibine geçmeden kurtulsak diyorum hani...

Okyanuslarda dalış yapalım, en derinlere dalalım kabul ama sakın uzaklara dalmayalım. Mutlu insan; düşünmeyen insan fark etmeden bitirmeyelim ömrü.

Empati diye diye yemedik mi kendimizi. Bizden çok düşünmedik mi karşımızdakini?
Fakat ne kaldı elde, benim cümlelerim belli; 'Ben olsam ona böyle yapmazdım.'
Ama o yaptı abi, diyecek laf var mı üzerine?
Kafaya takıp vurmayacaksın içkiye, dönmeyeceksin deliye...

Düşünceli insan diye düşme dillere, bak çevrene 'güçlü' senden kat kat üstte. Gelir mi bu yaş bir daha?
Nefes alınır mı bir daha bu bedende bu saniye?

Söylenip duruyorum dakikalardır kendime, yine saçmalıyorsun diye...

Slogan belli; Eskiden kafayı yerdim, sıkıntıları borç verdim, huzura erdim.

Gece Karalaması

Fonda Massive Attack, yürüyorum gündüz gece. İstemsiz kıpırdıyor vücut, ritme uyum gösteriyor. Uyku nasıl da davetkar, kandırmaya çalışıyor bedeni. Gözler yer çekimine yenik belki de. Ellerim soğuk, sigaramın dumanı pencereden dışarı çıkıyor. Kadehimi dolaba kaldırdım, rejimi yolcu edene kadar görmesin gözüm. Uykusuzluk da kafa yapıyor, şişeler midemde sanki. Yalnızlık keyif veriyor, o koca yatak bana kalıyor. Artık karşı koymak güç, tutamıyorum kendimi. Gecelerin en özeli sana, en güzeli bana...

Beni bu güzel havalar mahvetti

Balkon saksılarına laleler ekildi, ortanca saksıları dizildi.
Baharın kırptığı göz ele avuca sığmıyor.
Ne de keyifli kahvaltı sofrası, klasik müzik eşliğinde...
Nefes alıp vermek daha zevkli sanki,
Güneş öyle bir gülümsüyor ki, gözler kamaşıyor adeta.
Üşümemeyi özlemiş tenler,
Bahar gelsin, dertler illa ki biter derler.
Kalp yine büyük laf etti,
Beni bu güzel havalar mahvetti.

Duymak Değil Dinlemek

Farkında mısınız bilmem ama artık dinlemez olduk birbirimizi. Kim ne söylüyor haberimiz yok, kendi bildiğimizi okur olduk. Fikir çatışmalarına bile yer yok hayatımızda, ben böyleyim diyerek sıyrılıyoruz zor anlardan. Neden kimse beni dinlemiyor yerine insanları dinlesem çok iyi olacak demeliyiz artık.

Dinlemedikçe, dinlenmiyoruz. Her kafadan bir ses çıkıyor fakat bizler artık sadece kendi sesimizde kayboluyoruz. Kendi bildiğini okuyan insanlar olduk, birbirimizden koptuk, farklı görüşleri umursamaz olduk. Unutmamak lazım, düşüncelerdir insanları birbirlerinden ayıran. Hayatını devam ettirmek isteyen insanın farklı insanlara dolayısıyla farklı düşüncelere ihtiyacı vardır.

Hepimizin eksikleri, karşı taraftan öğrenecekleri vardır, bunu karşımızdakini dinlemeden anlayamayız.

Aynı anda konuşuyoruz, aynı anda birden çok kişiyi dinliyoruz. Sonuç; biz yine aynı biz. Anlamadığımız için değişmiyoruz. Kendimizi vermediğimiz için düşünmüyoruz. Bildiğimizi okumaya devam... Bir olaya her düşüncenin getirdiği yorum farklıdır ve her düşünce bir tecrübe sonrası oluşur. İşte bu yüzden sadece duyduklarımızla yaşamamızı beklemiyorum. Fakat yaşarken aynı zamanda duymamızın da gerektiğini düşünüyorum.

Her insan bazı konularda deneyimlidir, hayatın sürüklediği sularda kürek çekmeyi öğrenmiştir. Yaş ilerledikçe artan tecrübe insana, hayata farklı pencerelerden bakmayı öğretir. Kaç yaşında olursak olalım öğreneceğimiz daha birçok şey vardır hayata dair. Hayatımıza katılan her insan yeni bir gözlüktür aslında bizler için, karşımızdakini dinlediğimiz takdirde farklı görmeye başlarız hayatı. Belki gereksiz takıntılardan kurtuluruz, belki de görmemiz gerekenleri görmeye başlarız.

Unutmayın sadece duymak yetmez, dinlemek gerekir, insanlarla iletişim halinde olmak gerekir. Zaten bir kişiyi dinlemeye başladığınızda konsantrasyonunuz en fazla 20 dakika sürüyor, sonrasında söylenenler  pek akılda kalmıyor, bırakın da o 20 dakikada beyin yeniliklere açık olsun, içine farklı gözlükler dolsun.